تحلیل رونما

نیویورک به‌تنهایی بحران جمهوری اسلامی را حل نمی‌کند؛ اما اگر به کاهش جنگ، بازشدن مسیر هرمز و تخفیف بخشی از فشار اقتصادی منجر شود، می‌تواند برای تهران زمان…

ایران شروط پایان جنگ و بازگشت به مذاکره را از مسیر قطر به واشینگتن رسانده است. تحلیل رونما بررسی می‌کند چه چیزی واقعاً تغییر کرده، فاصله دو طرف…

اقتصاد جهانی در برخی بخش‌های حساس از کمینه‌کردن هزینه به کاهش آسیب‌پذیری حرکت می‌کند؛ آزمون واقعی این تغییر، دوام سرمایه‌گذاری‌های پرهزینه پس از فروکش بحران است.

هشدار درباره خطر AI فقط وقتی به تغییر راهبرد تبدیل می‌شود که به سیاست، اقدام و هزینه قابل سنجش برسد؛ رقابت بازار آزمون اصلی این تعهد است.

شوک انرژی از مسیر تولید، تورم و نرخ بهره می‌تواند به هزینه وام و مصرف خانوار اروپایی برسد؛ اما هر حلقه این زنجیره باید جداگانه با داده اثبات…

واشینگتن و پکن ممکن است درباره جلوگیری از گسترش جنگ و اختلال انرژی منفعت مشترک داشته باشند، اما منفعت مشترک هنوز به معنی همکاری راهبردی نیست.

وابستگی جهان به تراشه‌های تایوان می‌تواند هزینه جنگ را بالا ببرد، اما همان وابستگی انگیزه انتقال بخشی از ظرفیت تولید و کاهش ریسک جغرافیایی را تقویت می‌کند.

گسترش عملیات مبهم زیر آستانه جنگ، الزاماً نشانه تصمیم برای جنگ مستقیم نیست؛ اما می‌تواند احتمال خطای محاسباتی میان روسیه و ناتو را افزایش دهد.

هرمز در کوتاه‌مدت اهرم قدرتمندی برای ایجاد هزینه است؛ اما تکرار اختلال می‌تواند سرمایه‌گذاری برای کاهش وابستگی به این گلوگاه را شتاب دهد.

چین ابزار اقتصادی و سیاسی مهمی در رابطه با ایران دارد، اما نفوذ با کنترل یکی نیست؛ آزمون واقعی زمانی است که پکن بتواند با پذیرش هزینه، رفتار…