
سازمان ملل: میلیونها آواره سودانی در خطر بیسرپناهیاند
کمیساریای پناهندگان و سازمان بینالمللی مهاجرت هشدار دادند تنها ۴۷ درصد بودجه برنامه امدادی سودان تأمین شده و ۱۵٫۴ میلیون نفر نیاز فوری به سرپناه و وسایل ضروری دارند.
مادر و کودک آواره از جنگ در نیل آبی سودان، اردوگاه جامام در سودان جنوبی، سال ۲۰۱۲؛ عکس آرشیوی Robert Stansfield / DFID، با مجوز انتساب؛ این تصویر از حمله ۹ اکتبر ۲۰۲۶ نیست.
دو نهاد سازمان ملل هشدار دادهاند کاهش منابع مالی میتواند دسترسی میلیونها آواره سودانی به سرپناه اضطراری را مختل کند. کمیساریای عالی پناهندگان و سازمان بینالمللی مهاجرت در بیانیه مشترک ۶ نوامبر گفتند ذخایر چادر، لوازم ضروری خانه و تجهیزات اسکان رو به پایان است. هشدار درباره خانوادههایی است که از جنگ گریختهاند و همچنین کسانی که به خانههای خود بازگشتهاند، اما با محلههای ویران و امکانات از بین رفته روبهرو شدهاند.
در این خبر بینالمللی میخوانید
براساس برآورد مشترک این نهادها، حدود ۱۵٫۴ میلیون نفر در سودان فوراً به سرپناه یا اقلام ضروری زندگی نیاز دارند. این عدد به معنی آن نیست که تمام این افراد بیخانمان شدهاند یا در یک مکان زندگی میکنند؛ معیار آن نیاز به پشتیبانی اضطراری است. برای بعضی خانوادهها سقفی موقت لازم است، برای بعضی دیگر پتو، زیرانداز، ظروف پختوپز یا وسایلی که هنگام فرار فرصت برداشتنشان را نداشتهاند.
برنامه نیازها و پاسخ بشردوستانه سودان برای سال ۲۰۲۶ به ۲٫۹ میلیارد دلار نیاز دارد تا به ۲۰٫۴ میلیون نفر کمک حیاتی برساند. تا زمان بیانیه تنها حدود ۴۷ درصد این مبلغ تأمین شده بود. در نتیجه، سازمانهای امدادی ناچار میشوند میان درخواستهای بسیار زیاد اولویتبندی کنند و به جای پوشش همزمان همه خانوادهها، کمک محدود را به فوریترین وضعیتها اختصاص دهند. معنای این تصمیم برای بسیاری از آوارگان، انتظار بیشتر در شرایطی است که حتی امنیت محل اقامتشان تضمین نشده است.
تعداد افرادی که در سراسر سودان به نوعی کمک بشردوستانه احتیاج دارند، ۳۳٫۷ میلیون نفر برآورد شده است. تفاوت این رقم با ۲۰٫۴ میلیون نفر هدف برنامه امدادی مهم است: اولی بیانگر دامنه نیاز در کشور و دومی شمار کسانی است که برنامه برای رساندن کمک به آنان تنظیم شده است. ۱۵٫۴ میلیون نفر نیز شاخص نیاز مشخص به سرپناه و وسایل ضروری است. مخلوطکردن این سه عدد میتواند تصویری نادرست از میزان کمک موجود یا تعداد آوارگان ایجاد کند.
آوارگی دوباره و دشواری رساندن کمک
جنگ سودان از آوریل ۲۰۲۳، با رویارویی ارتش این کشور و نیروهای واکنش سریع، آغاز شد و بخشهایی از خارطوم، دارفور و دیگر مناطق را درگیر کرد. تداوم خشونت سبب شده برخی خانوادهها چند بار محل اقامت خود را عوض کنند. هر بار جابهجایی میتواند به از دسترفتن دوباره داراییها، دورشدن از مدرسه و خدمات درمانی و وابستگی بیشتر به کمک دیگران منجر شود. خانوادهای که بار نخست با چند وسیله از خانه خارج میشود، ممکن است در جابهجایی بعدی حتی همان مقدار امکانات را هم نداشته باشد.
نهادهای امدادی میگویند ناامنی فقط شمار متقاضیان کمک را بیشتر نکرده، بلکه انتقال خود کمکها را نیز دشوار ساخته است. حملات پهپادی، آسیبدیدن جادهها و تأسیسات و محدودیتهای حملونقل سبب میشود محمولههای اضطراری نتوانند بهموقع به شهرها و روستاهای نیازمند برسند. در چنین وضعی جمعآوری پول بهتنهایی کافی نیست؛ دسترسی امن، کامیون و انبار، همکاری سازمانهای محلی و امکان رساندن محموله پیش از بستهشدن مسیرها نیز لازم است.
سرپناه اضطراری در این گزارش صرفاً یک چادر نیست. خانوادهای که خانهاش تخریب شده، ممکن است در ساختمان نیمهویران، فضای باز یا محلی شلوغ زندگی کند و همزمان به وسایل خواب، امکان شستوشو و حداقلی از حریم خصوصی نیاز داشته باشد. زنان، کودکان، سالمندان و افراد دارای معلولیت در شرایط اسکان ناپایدار ممکن است با خطرهای بیشتری روبهرو شوند. بیانیه مشترک سازمان ملل از همین زاویه تأکید کرده که سرپناه و وسایل روزمره بخشی از امنیت و کرامت انسانی خانوادههاست.
یک گروه مهم دیگر، افرادی هستند که تصمیم گرفتهاند به محل زندگی پیشین خود بازگردند. بازگشت همیشه نشانه پایان بحران نیست. ممکن است ساختمان خانه هنوز پابرجا باشد، اما آب، برق، مدرسه یا خدمات درمانی اطراف آن کار نکند؛ یا خانه ویران شده باشد و خانواده به مکانی موقت در همان محله نیاز پیدا کند. به گفته کمیساریای پناهندگان و سازمان بینالمللی مهاجرت، کمک برای اسکان اولیه میتواند نخستین مرحله بازسازی زندگی بازگشتکنندگان باشد.
گام بعدی سازمانهای امدادی
پاسخ این دو نهاد بر همکاری با سازمانهای محلی و شرکای امدادی استوار است. آنان میخواهند ذخایر مشترک تجهیزات اضطراری در نقاط مهم نگهداری شود تا در صورت بازشدن مسیر دسترسی، کمک سریعتر به دست خانوادهها برسد. این کار به هماهنگی میان تأمینکنندگان، انتقالدهندگان و گروههای حاضر در محل احتیاج دارد. اما سازمانها میگویند بدون کمک مالی قابل پیشبینی و منعطف، حتی برنامهریزی برای نگهداری و جایگزینی انبارهای فعلی دشوار خواهد شد.
کاهش بودجه فقط به کمشدن تعداد بستههای امدادی منتهی نمیشود. وقتی تأمین منابع نامطمئن باشد، سازمان محلی نمیداند میتواند کارکنان خود را برای ماه بعد نگه دارد یا نه؛ برنامه جابهجایی تجهیزات نیز ممکن است به تأخیر بیفتد. از طرف دیگر نیازها با پایان سال مالی متوقف نمیشوند. جنگ، مهاجرت دوباره یا بازگشت خانوادهها میتواند محل تقاضا را تغییر دهد و نیازمند پاسخ سریع باشد. این بخش از بحران، کمتر از شمار کشتهشدگان در خبرها دیده میشود، اما بر زندگی روزمره میلیونها نفر اثر میگذارد.
اعلام نیاز ۲٫۹ میلیارد دلاری به معنای آن نیست که همه این مبلغ برای تهیه چادر اختصاص دارد. برنامه بشردوستانه مجموعهای از خدمات حیاتی را دربرمیگیرد؛ بیانیه سازمان ملل تأکید دارد کسری کلی بودجه اجرای خدمات ضروری را محدود کرده و بخش اسکان نیز از آن آسیب میبیند. برای ارزیابی واقعی شرایط باید دید چه میزان از تعهدهای مالی به پرداخت تبدیل میشود، چه سهمی به سرپناه اختصاص مییابد و آیا کمکها میتوانند از مسیرهای امن وارد مناطق مورد نیاز شوند.
کمیساریای عالی پناهندگان و سازمان بینالمللی مهاجرت از دولتها و کمککنندگان خواستهاند منابع مالی فوری و قابل اتکا فراهم کنند. در گزارش فعلی نه زمان قطعی پایان کمبود ذخایر مشخص شده و نه برنامهای منتشر شده که تأمین تمام ۱۵٫۴ میلیون نیازمند سرپناه را تضمین کند. موضوع قابل پیگیری در روزهای آینده، مقدار واقعی بودجه پرداختشده، بازشدن مسیرهای امدادی و شمار خانوادههایی است که کمک به دستشان میرسد؛ نه صرفاً وعدههای مالی اعلامشده.
منابع
- منبع اصلی DW
- منبع تکمیلی کمیساریای عالی پناهندگان و سازمان بینالمللی مهاجرت — بیانیه مشترک ۶ نوامبر ۲۰۲۶
- منبع تکمیلی دویچهوله — گزارش پیامدهای کاهش کمکها
اعتبارسنجی
پیوند تأیید همین خبرتازهترینها در آفریقا
تحلیلها و خبرهای تازهی همین دسته را دنبال کنید.
از مهمترین خبرها و تحلیلها عقب نمانید
خلاصه خبرها و تحلیلهای رونما را هر روز در ایمیل خود دریافت کنید.










