میا موتلی در سازمان ملل؛ «دانستن کافی نیست، باید عمل کرد»

میا آمور موتلی، نخست‌وزیر باربادوس، در سخنرانی ۲۴ سپتامبر خود در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل گفت مشکل جهان کمبود دانش یا ظرفیت نیست، بلکه ناتوانی مکرر در تبدیل دانسته‌ها به اقدام است. او این وضعیت را بخشی از «بحران مسئولیت» در نظام بین‌المللی توصیف کرد.

سخنرانی موتلی بر اصلاح سازمان ملل، نمایندگی عادلانه‌تر، تأمین مالی توسعه، بحران اقلیمی و دسترسی عمومی‌تر به فناوری متمرکز بود.

اصلاح بدون تغییر قدرت کافی نیست

نخست‌وزیر باربادوس گفت اصلاح ساختارهای سازمان ملل زمانی معنا دارد که مسئله توزیع قدرت و نمایندگی نیز حل شود. از نگاه او، تغییرات اداری بدون اصلاح نحوه تصمیم‌گیری نمی‌تواند اعتماد کشورهای کوچک و درحال‌توسعه را بازسازی کند.

این موضع ادامه خطی است که باربادوس در سال‌های اخیر در مجامع بین‌المللی دنبال کرده است: اصلاح نهادهای مالی و سیاسی جهانی به‌گونه‌ای که کشورهای کوچک تنها دریافت‌کننده تصمیم‌های دیگران نباشند.

اقلیم و کشورهای جزیره‌ای

موتلی بار دیگر آسیب‌پذیری کشورهای جزیره‌ای در برابر افزایش سطح دریا، طوفان‌های شدید و هزینه بالای بازسازی را برجسته کرد. باربادوس و دیگر کشورهای کوچک جزیره‌ای سهم محدودی در انتشار تاریخی گازهای گلخانه‌ای دارند، اما با هزینه‌های بالای سازگاری و خسارت روبه‌رو هستند.

او استدلال کرد که تأمین مالی اقلیمی نباید صرفاً در قالب وعده‌های سیاسی باقی بماند و دسترسی کشورهای آسیب‌پذیر به سرمایه باید سریع‌تر و ارزان‌تر شود.

فناوری و توزیع فرصت

یکی دیگر از محورهای سخنرانی، شکاف در دسترسی به فناوری‌های نو بود. موتلی هشدار داد که اگر منافع هوش مصنوعی و تحول دیجیتال در تعداد محدودی از کشورها و شرکت‌ها متمرکز شود، نابرابری جهانی عمیق‌تر خواهد شد.

در این چارچوب، او از همکاری جهانی برای استفاده از فناوری در آموزش، سلامت، توسعه و تاب‌آوری اقلیمی دفاع کرد و بر این نکته تأکید گذاشت که کشورهای کوچک نیز باید در تدوین قواعد آینده نقش داشته باشند.

چرا سخنرانی باربادوس فراتر از یک کشور کوچک است؟

باربادوس از نظر جمعیت و قدرت نظامی بازیگر بزرگی نیست، اما دولت موتلی در سال‌های اخیر توانسته بحث اصلاح معماری مالی و عدالت اقلیمی را به سطح دستور کار جهانی برساند. اهمیت این سخنرانی نیز در تلاش برای پیوند دادن اصلاح سیاسی سازمان ملل با اصلاح نظام مالی و فناورانه بود.

معیار بعدی، تصمیم‌های واقعی درباره اصلاح بانک‌های توسعه، تأمین مالی اقلیم و مذاکرات اصلاح سازمان ملل خواهد بود. بدون تغییر در این حوزه‌ها، شکاف میان وعده‌های جهانی و تجربه کشورهای آسیب‌پذیر باقی می‌ماند.