آبراهام لینکلن پس از مأموریت جنگ ایران به خانه بازمی‌گردد؛ هگست نشان ویژه اعطا کرد

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، در آستانه بازگشت ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» به سن‌دیگو، نشان «استناد یگان ریاست‌جمهوری» را به این ناوگروه اعطا کرده است؛ تقدیری که به گفته او برای ۴۰ روز عملیات رزمی و مشارکت در محاصره دریایی ایران در چارچوب عملیات «Epic Fury» داده شده است. ناو قرار است پس از یکی از طولانی‌ترین مأموریت‌های اخیر نیروی دریایی آمریکا به خانه بازگردد.

اهمیت این تحول فقط نمادین نیست. بازگشت لینکلن بخشی از چرخش نیروهای آمریکا پس از ماه‌ها عملیات مرتبط با جنگ ایران است و هم‌زمان نشان می‌دهد واشنگتن می‌کوشد مأموریت طولانی این ناوگروه را به‌عنوان یک موفقیت رزمی ثبت کند؛ در حالی که همین استقرار پیش‌تر به‌دلیل فشار روانی خدمه، کمبودهای گزارش‌شده و هشت اقدام به خودکشی در سطح ناوگروه زیر بررسی سیاسی قرار گرفته بود.

هگست چه چیزی را تأیید کرد؟

طبق گزارش منتشرشده در ۷ اکتبر، هگست هنگام دیدار از ناو آبراهام لینکلن گفت ناوگروه برای «۴۰ روز عملیات رزمی» و اجرای محاصره دریایی علیه ایران شایسته استناد یگان ریاست‌جمهوری شناخته شده است. این نشان یکی از بالاترین افتخارات یگانی نیروهای مسلح آمریکا است و معمولاً برای عملکرد برجسته در عملیات رزمی اعطا می‌شود.

گزارش همچنین می‌گوید لینکلن پس از ۲۶۵ روز متوالی حضور در دریا به سن‌دیگو بازمی‌گردد. این عدد با مدت کل استقرار یکی نیست؛ ناو در طول مأموریت خود توقف بندری نیز داشته است. برای نمونه، نیروی دریایی آمریکا در اوایل سپتامبر حضور ناوگروه در تایلند و سپس بازگشت آن به عملیات در حوزه ناوگان هفتم را رسماً اعلام کرده بود.

این بازگشت چه چیزی را درباره آرایش آمریکا تغییر می‌دهد؟

خروج یک ناوگروه از چرخه عملیاتی به‌تنهایی به معنی کاهش قطعی توان آمریکا در منطقه نیست. نیروی دریایی می‌تواند ناوهای دیگر را جایگزین کند و آرایش ناوگروه‌ها در دوره‌های جنگی دائماً تغییر می‌کند. بنابراین بازگشت لینکلن باید به‌عنوان یک تغییر در ترکیب نیروها دیده شود، نه به‌عنوان نشانه قطعی پایان یا کاهش عملیات.

در عین حال، لینکلن در ماه‌های جنگ نقش مستقیمی در عملیات هوایی و دریایی داشت. گزارش تازه می‌گوید ناوگروه بیش از ۳۶۰۰ مأموریت رزمی انجام داده است. رونما این ارقام را به مقام‌های آمریکایی نسبت می‌دهد؛ ارزیابی مستقل کامل از تمام اهداف، خسارت‌ها و نتایج عملیاتی منتشر نشده است.

فشار انسانی مأموریت همچنان بخشی از داستان است

این استقرار فقط با آمار عملیات شناخته نمی‌شود. نیروی دریایی آمریکا پیش‌تر تأیید کرده بود که در طول مأموریت ناوگروه هشت اقدام به خودکشی ثبت شده و هیچ‌یک به مرگ منجر نشده است. گزارش‌های دیگری نیز از فشار روانی، مشکلات تأمین برخی اقلام و فرسودگی خدمه سخن گفته بودند.

اعطای یک نشان رزمی این واقعیت‌ها را از بین نمی‌برد و در مقابل، گزارش فشارهای انسانی نیز به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که ناو از نظر رزمی ناتوان شده بود. دو تصویر هم‌زمان وجود دارد: ناوگروهی که از نگاه پنتاگون مأموریت رزمی بزرگی را انجام داده، و نیروی انسانی‌ای که هزینه یک استقرار بسیار طولانی را تحمل کرده است.

چرا برای پرونده ایران مهم است؟

برای ارزیابی مرحله بعدی بحران ایران و آمریکا، مهم‌تر از خود مراسم تقدیر، این است که جای لینکلن را کدام ناو یا ناوگروه پر می‌کند و مأموریت نیروهای باقی‌مانده چه تغییری می‌کند. بازگشت یک ناو می‌تواند یک جابه‌جایی برنامه‌ریزی‌شده باشد، اما اگر با کاهش گسترده‌تر حضور هوایی و دریایی همراه شود، معنای متفاوتی خواهد داشت.

در حال حاضر شواهد علنی کافی برای نتیجه‌گیری درباره کاهش کلی آمادگی نظامی آمریکا وجود ندارد. به همین دلیل رونما این خبر را به‌عنوان «تغییر در آرایش و پایان مأموریت یک ناوگروه» ثبت می‌کند، نه به‌عنوان نشانه قطعی کاهش تنش.

چه چیزی باید بعدی رصد شود؟

سه مورد تعیین‌کننده است: ورود یا خروج ناوگروه‌های جایگزین، هر تغییر رسمی در مأموریت نیروهای دریایی آمریکا، و ادامه یا توقف عملیات مرتبط با محاصره دریایی ایران. اگر این سه شاخص هم‌زمان تغییر کنند، آن وقت می‌توان درباره تغییر واقعی در سطح آمادگی یا فشار نظامی صحبت کرد.