زَنادو و گلوبال‌فاندریز تولید صنعتی قطعات کوانتومی فوتونیکی را دنبال می‌کنند

زَنادو کوانتوم و گلوبال‌فاندریز یک همکاری چندساله برای صنعتی‌کردن قطعات کلیدی رایانش کوانتومی فوتونیکی اعلام کرده‌اند. تمرکز اولیه بر حسگرهای تک‌فوتونی و قطعات فوتونیکی سیلیکون‌نیترید است که قرار است از ظرفیت تولید ۳۰۰ میلی‌متری گلوبال‌فاندریز در نیویورک استفاده کنند.

همکاری دقیقاً روی چه چیزی متمرکز است؟

زَنادو رایانه کوانتومی خود را بر پایه فوتون‌ها توسعه می‌دهد؛ معماری‌ای که برای مقیاس‌پذیری به منابع نور، مدارهای فوتونیکی، حسگرهای دقیق و فرایند ساخت تکرارپذیر نیاز دارد. طبق اعلام رسمی شرکت، همکاری تازه در مرحله نخست روی صنعتی‌کردن حسگرهای تک‌فوتونی ابررسانا و فوتونیک سیلیکون‌نیترید با اتلاف پایین متمرکز خواهد بود.

تفاوت اصلی یک خط تولید صنعتی با ساخت آزمایشگاهی فقط تیراژ نیست. بازده ویفر، یکنواختی قطعات، کنترل کیفیت و قابلیت تکرار مشخصات فنی تعیین می‌کند که یک معماری کوانتومی بتواند از نمونه‌های محدود به سامانه‌های بزرگ‌تر برسد.

چرا کارخانه ۳۰۰ میلی‌متری مهم است؟

استفاده از زیرساخت متعارف‌تر صنعت نیمه‌رسانا می‌تواند مسیر تولید تعداد بیشتری قطعه با کنترل فرایند بهتر را باز کند. برای زَنادو، این همکاری راهی برای کاهش فاصله میان طراحی فوتونیکی و ساخت صنعتی است؛ برای گلوبال‌فاندریز نیز ورود عمیق‌تر به زنجیره تأمین سخت‌افزار کوانتومی ایجاد می‌کند.

با این حال، توافق تولیدی به‌تنهایی به معنای دستیابی به یک رایانه کوانتومی خطاپذیر یا محصول تجاری در مقیاس گسترده نیست. خود زَنادو این همکاری را زیرساختی برای نسل‌های بعدی نمایشگرهای تحمل‌پذیر خطا توصیف می‌کند و هنوز ظرفیت تولید، قیمت قطعات، بازده خطوط و زمان عرضه عمومی سامانه‌های مبتنی بر این قطعات اعلام نشده است.

چه چیزی موفقیت این همکاری را نشان خواهد داد؟

در ماه‌ها و سال‌های بعد باید به چند شاخص نگاه کرد: بازده ساخت قطعات، عملکرد حسگرهای تک‌فوتونی، اتلاف مدارهای فوتونیکی، تعداد قطعات قابل ادغام در یک سامانه و این‌که آیا تولید صنعتی واقعاً هزینه و پیچیدگی مونتاژ را کاهش می‌دهد یا نه.

رایانش کوانتومی فوتونیکی هنوز با مسئله‌های مهندسی و اقتصادی بزرگی روبه‌روست. اهمیت توافق زَنادو و گلوبال‌فاندریز در این است که یکی از این مسئله‌ها ــ ساخت تکرارپذیر سخت‌افزار ــ را از محیط آزمایشگاهی به یک شریک تولیدی بزرگ می‌برد، نه این‌که نتیجه نهایی رقابت کوانتومی را از پیش تعیین کند.