روایت خانواده یک امدادگر اوکراینی: جدایی، اسارت و سرنوشت پسران در دو سوی جنگ

لیلیا پروتیان، امدادگر سابق ارتش اوکراین و مادر سه پسر از روستای Blyzhnie در منطقه دونتسک، سال‌های اخیر را بین خدمت در صفوف نظامی و ماندنِ درگیر با اشغال تجربه کرده است. پیش از پیوستن به ارتش اوکراین، او در یک پمپ‌بنزین کار می‌کرد و سپس به عنوان حسابدار و بعد امدادگر نظامی در گردان آیدار مشغول شد. پس از آغاز تهاجم تمام‌عیار، او همراه همراهانش در منطقه ماریوپل محاصره و توسط نیروهای روسی بازداشت شد. در دوران بازداشت، پروتیان گزارش داده که مورد اذیت جنسی قرار گرفت و سپس به زندان‌هایی در دونتسک و رستوف منتقل شد؛ او همچنین در دادگاهی در روسیه به اتهام تروریسم محاکمه شد. قبل از صدور حکم، در جریان یک تبادل اسرا آزاد شد و به خاک تحت کنترل اوکراین بازگشت. نگرانی عمده او پس از آزادی، سرنوشت کوچک‌ترین پسرش، دیما، بود که در خانه‌ای در منطقه تحت اشغال تنها مانده بود. دو پسر بزرگ‌تر پروتیان مسیرهای متفاوتی را انتخاب کردند: پسر بزرگ‌تر در نیروهای اوکراین خدمت می‌کرد، در حالی که پسر میانی با تغییر رویکرد و ازدواج با زنی طرفدار روسیه، به نیروهای روسی پیوست و حتی در جریان محاکمه مادرش علیه او شهادت نوشت. دیما، هنگام نوجوانی از ادامه تحصیل بازماند و به دلیل دیابت نوع یک، در سال ۲۰۲۲ با مشکلات جدی سلامت مواجه شد؛ او مدتی را در بیمارستان بستری بود و بعد از بازگشت با حضور سربازان روسی در خانه‌اش روبه‌رو شد. این پرونده تصویری از فشارهای عاطفی و خانوادگی است که جنگ بر خانواده‌هایی از مناطق مرزی مانند دونتسک وارد کرده است: خدمت، اسارت، اختلاف در انتخاب هویت ملی و جدایی ارتباطات خانوادگی همگی بخش‌هایی از تجربه پروتیان و فرزندانش هستند.