
زیمبابوه ۲۵۰ هزار مین را از بین برد، اما بودجه هدف ۲۰۳۰ در خطر است
هالو تراست میگوید از ۲۰۱۳ تاکنون ۲۵۰ هزار مین در زیمبابوه از بین رفته است، اما کاهش کمکهای بینالمللی هدف بدون مین شدن کشور تا ۲۰۳۰ را تهدید میکند.
تصویرسازی اختصاصی رونما از عملیات مینروبی در زیمبابوه؛ عکس واقعی عملیات هالو تراست نیست.
سازمان «هالو تراست» (HALO Trust)، که خبرگزاریها آن را بزرگترین سازمان خیریه پاکسازی مین در جهان توصیف میکنند، اعلام کرده از سال ۲۰۱۳ تاکنون ۲۵۰ هزار مین زمینی را در زیمبابوه از بین برده است. این خبر پنجشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۵ منتشر شد و به بقایای جنگ آزادیبخش دهه ۱۹۷۰ مربوط است؛ جنگی که بیش از نیم قرن بعد هنوز زمین کشاورزی، جاده و مدرسه را تهدید میکند. در همین خبر، سازمان هشدار داده کاهش کمکهای بینالمللی میتواند هدف زیمبابوه برای رسیدن به وضعیت بدون مین تا سال ۲۰۳۰ را به خطر بیندازد.
در این خبر بینالمللی میخوانید
زمینهایی که دوباره قابل استفاده میشوند
بیشترین فعالیت تیمهای هالو تراست در زیمبابوه در دو منطقه راشینگا و مانتداروین در شمال کشور بوده است. به گفته سازمان، تیمهای زیمبابوهای این سازمان طی ۱۳ سال گذشته میدانهای مین را پاک کردهاند تا زمینها برای کشاورزی، زندگی روزمره و دسترسی به خدمات عمومی آماده شود.
در راشینگا، پاکسازی به بیش از ۱۴ هزار ساکن کمک کرده است. به گفته هالو، خانوادهها حالا میتوانند دامهای خود را امنتر بچرانند، زمین بکارند و به مدرسه، درمانگاه، بازار و منابع آب دسترسی داشته باشند. این تغییرات برای ساکنان روستاها فراتر از یک آمار است: یعنی بخشی از زمین که تا پیش از این خطرناک بود، دوباره در اختیار مردم قرار گرفته است.
نوکوتندا مسیانیسه، رئیس بخش مدیریت اهداکنندگان و مشارکتها در هالو زیمبابوه، گفته است وقتی تهدید برای همیشه از بین برود، آرامش خاطری حاصل میشود که معمولاً در ارزیابی اثر این کار نادیده گرفته میشود. او این را بخشی از اثر واقعی پاکسازی میداند.
هالو همچنین نیروهای محلی را استخدام میکند، از جمله دمینرهای زن که بسیاری از آنان مسئولیت خانوادههای بزرگ را نیز بر عهده دارند. این بخش از فعالیت، افزون بر پاکسازی زمین، به درآمد و ثبات خانوارهای منطقه نیز مربوط میشود.
ابزارهای تازه، و یک وابستگی آشکار
هالو میگوید برای تسریع کار از پهپاد، آشکارسازهای پیشرفته و بیلهای مکانیکی کوچک استفاده میکند. این ابزارها در خود خبر بهعنوان راه سرعتبخشی به پاکسازی معرفی شدهاند و جزئیات بیشتری درباره تأثیر کمی آنها منتشر نشده است.
بر اساس گزارش ۲۰۲۶ زیمبابوه به کنوانسیون، برنامه ملی امروز عمدتاً بر دو تیم مکانیزه تکیه دارد: یکی با هالو تراست و دیگری با واحد پاکسازی ارتش ملی. این یعنی بخش مهمی از ظرفیت به دو بازیگر وابسته است و کاهش بودجه هر یک میتواند سرعت کل برنامه را پایین بیاورد.
مهلتی که بارها تمدید شده است
زیمبابوه در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ کنوانسیون اتاوا درباره ممنوعیت مین ضدنفر را امضا کرد، در ۱۸ ژوئن ۱۹۹۸ آن را تصویب کرد و از اول مارس ۱۹۹۹ برای این کشور لازمالاجرا شد. بر اساس این کنوانسیون، کشورهای عضو باید پاکسازی مناطق آلوده را در مهلت مشخص انجام دهند و اگر نتوانند، میتوانند تمدید بخواهند.
زیمبابوه در سالهای ۲۰۰۸، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ درخواست تمدید داد و مهلت تازهای تا اول ژانویه ۲۰۱۵ تعیین شد. درخواست ۲۰۱۳ مهلت را به اول ژانویه ۲۰۱۸ رساند و درخواست ۲۰۱۷ آن را به ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ رساند. در اول آوریل ۲۰۲۵ زیمبابوه درخواست تازهای برای پنج سال دیگر ارائه کرد و در دسامبر ۲۰۲۵ کشورهای عضو تمدید را تا ۳۱ دسامبر ۲۰۳۰ پذیرفتند. یعنی کشور مهلت ۲۰۲۵ را از دست داده بود.
ارقام باقیمانده و نگرانی از بودجه
بر اساس آمار زیمبابوه تا پایان ۲۰۲۴، حدود ۱۲ کیلومترمربع زمین آلوده باقی مانده بود. گزارش ناظران کنوانسیون زیمبابوه را «در مسیر رسیدن به مهلت نیست» ارزیابی کرده و توصیه کرده است که تمدید بعدی آخرین تمدید باشد.
سند درخواست تمدید همچنین نشان میدهد تعداد مینروبان تیم ارتش از ۱۵۰ نفر به ۱۱۲ نفر کاهش یافته است. برنامه سازمان APOPO در مارس ۲۰۲۵ بسته شد و کاهش بودجه آمریکا در اوایل ۲۰۲۵ هم بر برنامه اثر گذاشت. در سطح جهانی نیز سازمان ملل در دسامبر ۲۰۲۵ هشدار داد که برنامههای مینروبی در افغانستان، نیجریه و اتیوپی بدون کمک تازه اهداکنندگان تا مارس با تعطیلی روبهرو میشوند. زیمبابوه در آن فهرست نبود، اما وابستگی همین نوع برنامهها به کمک خارجی را نشان میدهد.
چه چیزی روشن نیست
نخست، رقم ۲۵۰ هزار مین از سوی خود هالو اعلام شده و در خبر تفکیک آن، یعنی نوع مینها، بازه دقیق هر بخش و سهم هر بازیگر نیامده است. دوم، آخرین رقم رسمی آلودگی باقیمانده مربوط به پایان ۲۰۲۴ است و معلوم نیست امروز چه مقدار از آن باقی مانده است.
سوم، گزارشها اندازه کسری بودجه را مشخص نکردهاند. یعنی روشن نیست کمکهای کدام اهداکنندگان قطع شده، چه بخشی از برنامه بدون پول میماند و تیمها چه مقدار از ظرفیت خود را از دست دادهاند. چهارم، درخواست تمدید میگوید با سطح فعلی بودجه، پاکسازی به احتمال زیاد تا ۲۰۳۰ کامل میشود؛ این یک برآورد است، نه تضمین.
پنجم، خبر تعداد قربانیهای مین در زیمبابوه را در سالهای اخیر ذکر نکرده است. بدون این داده، سنجش فوریترین خطر برای مردم، یعنی تعداد حوادث و مناطقی که هنوز بیشترین خطر را دارند، دشوار است. اهمیت این ابهامها در این است که اگر تمدید بعدی آخرین تمدید باشد، هر ماه تأخیر در تأمین بودجه میتواند فاصله میان وعده و عمل را بزرگتر کند.
منابع
منبع خارجی مستقلی برای این مطلب ثبت نشده است.
اعتبارسنجی
پیوند تأیید همین خبرتازهترینها در آفریقا
تحلیلها و خبرهای تازهی همین دسته را دنبال کنید.










