نیکی ۲۲۵ از ۷۰ هزار گذشت؛ بازارهای آسیا یک‌دست نبودند

بازارهای سهام آسیا در معاملات صبح سه‌شنبه ۶ اکتبر مسیر واحدی نداشتند: نیکی ۲۲۵ ژاپن ۰.۵ درصد بالا رفت و به ۷۰٬۳۲۱.۸۳ واحد رسید، اما کاسپی کره‌جنوبی یک درصد افت کرد. در همان زمان، نفت اندکی گران‌تر شد و بازده اوراق ده‌ساله آمریکا نزدیک اوج چنددهه‌ای ماند؛ ترکیبی که رشد وال‌استریت را به رونق یکپارچه منطقه‌ای تبدیل نکرد.

تصویر بازار در چند عدد

• نیکی ۲۲۵ ژاپن با رشد ۰.۵ درصدی به ۷۰٬۳۲۱.۸۳ واحد رسید و برای نخستین بار از اوایل ژوئیه بالای سطح ۷۰ هزار قرار گرفت.
• کاسپی کره‌جنوبی یک درصد پایین آمد و در ۶٬۹۳۶.۶۰ واحد ایستاد؛ سهام سامسونگ الکترونیکس ۱.۶ درصد و اس‌کی هاینیکس ۲.۹ درصد افت کرد.
• هنگ‌سنگ هنگ‌کنگ ۰.۸ درصد و اس‌اندپی/ای‌اس‌ایکس ۲۰۰ استرالیا ۰.۶ درصد بالا رفتند. بازارهای سهام سرزمین اصلی چین به‌دلیل تعطیلات بسته بودند.
• بهای نفت برنت با افزایش ۰.۴ درصدی به ۱۰۰.۷۱ دلار و نفت خام آمریکا با رشد ۰.۳ درصدی به ۸۹.۷۳ دلار در هر بشکه رسید.

این ارقام یک تصویر درون‌روزی از معاملات صبح آسیا هستند، نه قیمت‌های نهایی بسته‌شدن بازار. همین تمایز مهم است: جهت شاخص‌ها می‌تواند تا پایان جلسه تغییر کند و بسته‌بودن بازارهای چین نیز از دامنه مقایسه منطقه‌ای می‌کاهد.

چرا توکیو بالا رفت اما سئول افت کرد؟

نخستین پاسخ در خودِ سهام فناوری دیده می‌شود. در توکیو، سهام ادونتست دو درصد رشد کرد، هرچند سافت‌بانک ۲.۵ درصد پایین آمد. در سئول، افت سامسونگ و اس‌کی هاینیکس بر شاخص سنگینی کرد. بنابراین حتی در صنعتی که از رشد دوشنبه نزدک و صعود ۲.۱ درصدی انویدیا و برودکام حمایت می‌گرفت، واکنش شرکت‌ها و بازارها یکسان نبود.

وال‌استریت دوشنبه را با رشد ۰.۷ درصدی اس‌اندپی ۵۰۰، افزایش ۰.۲ درصدی میانگین صنعتی داوجونز و رکورد تازه نزدک پس از رشد ۱.۱ درصدی به پایان رساند. این پس‌زمینه برای سهام آسیایی مثبت بود، اما برای غلبه بر فشارهای محلی و تفاوت ترکیب شاخص‌ها کافی نبود.

نفت و اوراق؛ دو محدودیت مشترک

نفت برنت هنوز حدود ۲۹ دلار بالاتر از سطح نزدیک ۷۲ دلار در اواخر فوریه معامله می‌شود. فشار صعودی نفت در روزهای اخیر با افزایش عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز و بازگشت ظرفیت خط لوله شرق‌ـ‌غرب عربستان کاهش یافته، اما تنش‌های جنگ ایران و آمریکا همچنان ریسک اختلال عرضه را از بازار حذف نکرده است.

این کانال برای سهام مستقیم است: انرژی گران‌تر می‌تواند هزینه شرکت‌ها و فشار تورمی را بالا نگه دارد؛ تورم ماندگار نیز فضای کاهش نرخ بهره را محدود می‌کند. تحلیل رونما از افت اخیر نفت نشان می‌دهد چرا افزایش ظرفیت انتقال الزاماً به معنای رفع ریسک ژئوپلیتیک نیست.

هم‌زمان، بازده اوراق ده‌ساله خزانه‌داری آمریکا نزدیک ۵.۳۲ درصد بود؛ بالاتر از ۵.۲۸ درصد جمعه و پس از عبور کوتاه از ۵.۳۵ درصد، بالاترین سطح از سال ۲۰۰۲. بازده بالاتر، نرخ تنزیل ارزش‌گذاری سهام را افزایش می‌دهد و به‌ویژه برای شرکت‌های رشدی و فناوری، رقیبی جدی‌تر برای سرمایه ایجاد می‌کند.

این حرکت چه چیزی را ثابت نمی‌کند؟

عبور نیکی از ۷۰ هزار نشانه قدرت همان جلسه و بازگشت شاخص به سطحی است که از اوایل ژوئیه دیده نشده بود؛ اما به‌تنهایی آغاز یک روند پایدار را اثبات نمی‌کند. از سوی دیگر، افت کاسپی را نیز نمی‌توان حکم کلی درباره همه بازارهای آسیایی دانست، زیرا هنگ‌کنگ و استرالیا در همان زمان رشد کردند.

قوی‌ترین برداشت جایگزین این است که بازارها، پس از رشد وال‌استریت، صرفاً در حال تعدیل موقعیت‌های کوتاه‌مدت‌اند و اختلاف امروز الزاماً پیام تازه‌ای درباره اقتصاد منطقه ندارد. این تفسیر زمانی تقویت می‌شود که در جلسات بعد، جهت شاخص‌ها بدون تغییر معنادار در نفت، بازده اوراق یا سود شرکت‌ها معکوس شود.

سه متغیر برای ادامه هفته

• نفت و حمل‌ونقل انرژی: افزایش پایدار عبور کشتی‌ها از هرمز یا ظرفیت خط لوله عربستان می‌تواند بخشی از حق بیمه ریسک را کاهش دهد؛ اختلال تازه نتیجه معکوس دارد.
• بازده اوراق آمریکا: تثبیت بازده ده‌ساله بالای ۵.۳ درصد فشار ارزش‌گذاری را حفظ می‌کند؛ عقب‌نشینی آن می‌تواند به سهام رشدی کمک کند.
• سهام فناوری: ادامه واگرایی میان تراشه‌سازان ژاپنی و کره‌ای نشان می‌دهد که گزارش‌های شرکتی و جریان سرمایه، مهم‌تر از یک روایت واحد درباره «رونق فناوری» خواهند بود.

اگر نفت عقب‌نشینی کند، بازده اوراق پایین بیاید و افت سهام فناوری کره در جلسات بعد جبران شود، تفسیر محتاطانه فعلی درباره شکنندگی رشد منطقه‌ای باید بازنگری شود. در مقابل، ماندگاری هر سه فشار می‌تواند اختلاف میان شاخص‌ها را به روندی فراتر از یک جلسه تبدیل کند.