سازمان ملل درباره وخامت امنیت و حملات پهپادی در اتیوپی هشدار داد

سازمان ملل درباره وخامت وضعیت امنیتی در اتیوپی و افزایش نشانه‌های درگیری مسلحانه در چند منطقه این کشور ابراز نگرانی کرده است. این هشدار در شرایطی مطرح می‌شود که گزارش‌هایی از ائتلاف گروه‌های مخالف، حملات پهپادی و ادامه ناامنی در بخش‌هایی از کشور منتشر شده است.

اتیوپی پس از جنگ تیگرای وارد دوره‌ای از کاهش نسبی درگیری سراسری شد، اما تنش در مناطق دیگر از جمله امهرا و اورومیا ادامه یافته است. شکل‌گیری ائتلاف‌های تازه میان گروه‌های مخالف می‌تواند ساختار درگیری را پیچیده‌تر کند، به‌ویژه اگر هماهنگی سیاسی به همکاری عملیاتی تبدیل شود.

نگرانی تازه سازمان ملل چیست؟

محور نگرانی، افزایش ناامنی، فعالیت گروه‌های مسلح و استفاده از ابزارهای جنگی از جمله پهپادهاست. حملات پهپادی در درگیری‌های داخلی خطر ویژه‌ای برای غیرنظامیان ایجاد می‌کند، زیرا تعیین هدف و ارزیابی خسارت در محیط‌های پرجمعیت یا مناطق با دسترسی محدود دشوار است.

گزارش‌های محلی همچنین از فشار امنیتی در مناطق مختلف خبر می‌دهند. با این حال، در بسیاری از حوادث، دسترسی مستقل به محل محدود است و آمار تلفات یا مسئولیت حملات باید با احتیاط نقل شود.

آنچه می‌دانیم

سازمان ملل به‌طور علنی نسبت به روند امنیتی ابراز نگرانی کرده و تشکیل ائتلاف‌های مسلح تازه به این نگرانی افزوده است. دولت ابی احمد همچنان کنترل نهادهای مرکزی را در اختیار دارد، اما درگیری‌های محلی نشان می‌دهد پایان جنگ تیگرای به معنای پایان همه بحران‌های امنیتی اتیوپی نبوده است.

آنچه هنوز روشن نیست

هنوز مشخص نیست ائتلاف‌های تازه مخالفان تا چه اندازه دارای فرماندهی مشترک، منابع پایدار و توان اجرای عملیات هماهنگ هستند. همچنین همه گزارش‌های مربوط به حملات پهپادی و تلفات به‌طور مستقل قابل تأیید نیستند. تفاوت میان اعلام یک ائتلاف سیاسی و ایجاد نیروی نظامی یکپارچه در ارزیابی خطر اهمیت زیادی دارد.

چرا اکنون مهم است؟

اتیوپی یکی از کشورهای کلیدی شاخ آفریقاست و بی‌ثباتی داخلی آن می‌تواند بر مرزها، جابه‌جایی جمعیت و امنیت منطقه‌ای اثر بگذارد. تداوم درگیری همچنین می‌تواند اجرای توافق‌های سیاسی پس از جنگ تیگرای را دشوارتر کند و ظرفیت دولت برای مدیریت هم‌زمان چند بحران را کاهش دهد.

مسیر بعدی

واکنش دولت اتیوپی به هشدارهای سازمان ملل، تحرکات ائتلاف‌های مخالف و گزارش‌های قابل راستی‌آزمایی از مناطق درگیر سه شاخص اصلی‌اند. اگر همکاری گروه‌های مسلح از سطح اعلام سیاسی به عملیات مشترک برسد، ارزیابی امنیتی کشور وارد مرحله متفاوتی خواهد شد.