رزمایش سه‌جانبه در قره‌باغ؛ آذربایجان، ترکیه و ازبکستان سناریوهای پهپادی و سایبری را تمرین کردند

رزمایش مشترک «Power of Unity 2026» با مشارکت نیروهای آذربایجان، ترکیه و ازبکستان پس از اجرای چند مرحله زمینی، دریایی، هوایی و سایبری در آذربایجان پایان یافته است. گزارش‌های منتشرشده از حضور بیش از ۳۵۰۰ نظامی و به‌کارگیری گسترده تجهیزات بدون سرنشین، زرهی، توپخانه و هواگردها خبر می‌دهند؛ ایران نیز در میان کشورهای ناظر این تمرین قرار داشت.

این تمرین در مراکز آموزشی قره‌باغ، جمهوری خودمختار نخجوان و محدوده دریایی تحت کنترل آذربایجان در خزر برگزار شد. وزارت دفاع آذربایجان هدف رسمی را افزایش آمادگی برای عملیات مشترک، هماهنگی میان نیروها و استانداردسازی آموزش اعلام کرده است.

چه سناریوهایی تمرین شد؟

بخش‌های عملی رزمایش از عملیات پیاده‌سازی نیرو از بالگرد و مقابله با گروه‌های مسلح فرضی تا حفاظت از زیرساخت ساحلی، آزادسازی کشتی و گروگان‌ها، مین‌روبی و عملیات آبی‌خاکی را دربر گرفت. در بخش سایبری نیز متخصصان سه کشور در ساختار فرماندهی مشترک، دفاع از سامانه‌های اطلاعاتی و مقابله با حملات سایبری شبیه‌سازی‌شده را تمرین کردند.

یورونیوز شمار نیروها را بیش از ۳۵۰۰ نفر، وسایل بدون سرنشین را بیش از ۱۳۰ واحد، خودروهای زرهی را بیش از ۷۰ دستگاه، سامانه‌های توپخانه‌ای را بیش از ۹۰ واحد و دارایی‌های هوایی را بیش از ۲۰ مورد گزارش کرده است. این اعداد ابعاد رزمایش را نشان می‌دهند، اما به‌تنهایی اثبات‌کننده تغییر موازنه نظامی منطقه نیستند.

چرا جغرافیای رزمایش مهم است؟

برگزاری هم‌زمان تمرین در قره‌باغ، نخجوان و خزر سه محیط متفاوت عملیاتی را به یک مانور پیوند داد: زمین پساجنگ قفقاز جنوبی، کریدور نخجوان و فضای دریایی خزر. این انتخاب جغرافیایی به نیروها امکان داده است هماهنگی زمینی، هوایی، دریایی و فرماندهی را در یک سناریوی چندلایه آزمایش کنند.

ایران در فهرست ناظران قرار داشت؛ موضوعی که اهمیت رزمایش برای تهران را از زاویه همسایگی و امنیت قفقاز جنوبی برجسته می‌کند. با این حال هیچ سند علنی معتبری نشان نمی‌دهد رزمایش به‌طور مشخص علیه ایران یا کشور دیگری طراحی شده باشد. سناریوهای حمله سایبری، پهپادی و عملیات ویژه در چارچوب تمرین اعلام‌شده و علیه اهداف فرضی اجرا شده‌اند.

شاخص بعدی چیست؟

مرحله بعدی برای سنجش اهمیت واقعی رزمایش، تکرار این قالب سه‌جانبه، تبدیل هماهنگی آموزشی به سازوکار دائمی و افزایش همکاری دفاعی سه کشور در قفقاز و آسیای مرکزی است. بدون چنین شواهدی، دقیق‌تر است «Power of Unity» را نشانه‌ای از تعمیق همکاری نظامی سه کشور دانست، نه آغاز یک اتحاد نظامی رسمی.