
قالیباف خواستار تبدیل توافق ۲۵ساله ایران و چین به پروژههای اجرایی شد
قالیباف تأکید کرد برنامه ۲۵ساله ایران و چین باید از سند سیاسی به پروژههای اجرایی، سرمایهگذاری و همکاری فناورانه تبدیل شود؛ تحقق این هدف چگونه سنجیده میشود؟
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس و نماینده ویژه جمهوری اسلامی ایران در امور چین، در یادداشتی به مناسبت پنجاهوپنجمین سال روابط دیپلماتیک تهران و پکن، خواستار عبور از توافقهای کلی و تبدیل همکاریهای راهبردی به پروژههای مشخص اقتصادی و فناورانه شد. این موضع در ۲۰ آبان ۱۴۰۵ بازتاب یافت و بیش از اعلام یک قرارداد تازه، بر فاصله میان اسناد همکاری و اجرای آنها تمرکز دارد.
در این خبر اقتصادی میخوانید
قالیباف دقیقاً چه گفته است؟
قالیباف در یادداشت خود توضیح داده که روابط با چین در دیدارهای رسمی رئیسجمهور و رهبر جمهوری اسلامی بهعنوان اولویت سیاست خارجی مطرح شده و دستورکارهای آن باید مصداقی و محوربهمحور پیگیری شود. او بر ضرورت استفاده از ظرفیت نهادهای بینالمللی از جمله بریکس و سازمان همکاری شانگهای و گسترش همکاری در سرمایهگذاری، تولید مشترک و فناوری تأکید کرده است. اینها مواضع اعلامی او هستند، نه گزارش از پروژههای نهاییشده.
توافق ۲۵ساله چه تفاوتی با قرارداد اجرایی دارد؟
برنامه جامع همکاری ۲۵ساله ایران و چین چارچوبی برای شناسایی حوزههای همکاری است. وجود این چارچوب بهتنهایی به معنی سرمایهگذاری قطعی، انتقال فناوری یا آغاز اجرای پروژههای صنعتی نیست. هر طرح مشخص نیازمند تعریف موضوع، توافق طرفهای اجرایی، تأمین مالی، زمانبندی، ضمانت اجرا و مجوزهای لازم است. بنابراین مهمترین معیار سنجش موفقیت این سیاست، تعداد تفاهمنامهها نیست؛ پروژههایی است که واقعاً تأمین مالی و اجرا شدهاند.
چرا تهران بر عملیاتیشدن همکاری اصرار دارد؟
روابط تجاری ایران و چین در شرایط محدودیتهای بانکی، حملونقل و تحریمهای خارجی اهمیت دارد؛ با این حال، علاقه سیاسی طرفین الزاماً به معنای آمادگی شرکتها و بانکهای چینی برای پذیرش تمام ریسکهای همکاری نیست. بنگاههای چینی نیز باید منافع تجاری، دسترسی به بازارهای دیگر، هزینه نقلوانتقال پول و مقررات بینالمللی را در تصمیمهای خود لحاظ کنند. به همین دلیل، اصرار بر قراردادهای اجرایی میتواند تلاشی برای تبدیل ظرفیت سیاسی به نتایج قابل اندازهگیری باشد، اما نتیجه آن از متن یادداشت قابل اثبات نیست.
نقش چین در دیپلماسی جنگ و روابط منطقهای
قالیباف در چارچوب تحلیل خود، برای چین در پایان دادن به جنگ و عبور از وضعیت مبهم میان جنگ و صلح نقش بالقوه قائل شده است. این ارزیابی را نباید با اعلام میانجیگری رسمی تازه از سوی پکن یا توافق سهجانبه اشتباه گرفت. هر تغییر واقعی در نقش دیپلماتیک چین باید با اعلامیههای رسمی دولت چین، نشستهای مشخص و نتایج قابل راستیآزمایی سنجیده شود.
اثر احتمالی برای اقتصاد و مردم ایران چیست؟
اگر همکاریها به قراردادهای مشخص در انرژی، زیرساخت، صنعت و فناوری تبدیل شود، میتواند بر ظرفیت تولید، تأمین تجهیزات و زنجیره تأمین برخی بخشها اثر بگذارد. اما جهت و اندازه این اثر به شرایط قرارداد، هزینه سرمایه، سهم ساخت داخل، نحوه بازپرداخت و امکان اجرای پروژه وابسته است. صرف اعلام «اولویت رابطه با چین» هیچ نتیجه عددی درباره اشتغال، قیمت ارز، رشد اقتصادی یا رفاه خانوار ایجاد نمیکند.
برای قضاوت درباره تحقق وعدهها چه باید بررسی کرد؟
پرسشهای باز عبارتاند از اینکه کدام پروژهها واقعاً از مرحله تفاهم به قرارداد رسیدهاند، طرف چینی چه تعهد مالی پذیرفته، زمان اجرای پروژهها چیست و چه سازوکار عمومی برای گزارش پیشرفت وجود دارد. انتشار فهرست قراردادهای اجرایی، میزان سرمایهگذاری محققشده و گزارش عملکرد میتواند فاصله میان موضع سیاسی و نتیجه اقتصادی را روشن کند.
منابع
اعتبارسنجی
پیوند تأیید همین خبرتازهترینها در اقتصاد
تحلیلها و خبرهای تازهی همین دسته را دنبال کنید.
از مهمترین خبرها و تحلیلها عقب نمانید
خلاصه خبرها و تحلیلهای رونما را هر روز در ایمیل خود دریافت کنید.









